نمی‌دونم شما هم به این مسئله دقت کردید یا نه بعضی وقتها یک چیزی خیلی نزدیکت هست اما شاید بخاطر اینکه سعی می‌کنی افق نگاهت به دور دست باشه یا در واقع  دورنگر باشی از جلوی پات غافل می‌شی مثل قضیه راه رفتن الاغ و شتر. الاغ که همیشه سرش پایین هست و فقط به جلوی پاش نگاه می‌کنه، اما شتر همیشه سرش بلند هست و افق نگاهش به روبرو و دوردست‌ها. در نظر اول شاید حرکت شتر معقول‌تر بیاد، اما بنظرم تو زندگی واقعی اگه بخوای به این سبک (راه رفتن شتر، یا همون فلسفه شتری) بچسبی بلاخره یکروز تو یکی از چاله چوله‌های زندگی سقوط می‌کنی بدون اینکه حتی بفهمی چی شد؟! در واقع لازمه زندگی این هست که بین راه رفتن به سبک الاغ و شتر که یک پارادوکس ملموس هست یک توازنی ایجاد کنی، اینطوری خیلی بهتر هست نه فرصت‌هایی که جلوی پات هست رو از دست می‌دی و نه از مسیر اصلی که در زندگی انتخاب کردی منحرف می‌شی. البته این نظر من هست (فلسفه شتری الاغی، جدیدترین نظریه‌ کاربردی در هزاره سوم نوشته کوروش از فردا در باقالی‌فروشی‌های کشور).

  RSS